σε

Ανέκδοτο:Οι “πιστοί” του Μίτσου



Ένας ιερέας πεθαίνει και βρίσκεται στην είσοδο του Παραδείσου.

Μπροστά του στην σειρά, βρίσκεται ένας τύπος με μαύρο γυαλί, τζιν παντελόνι, φανταχτερό πουκάμισο και μυστήριο ύφος…

Έρχεται ο άγιος Πέτρος και ρωτάει τον πρώτο:

– Ποιός είσαι, τέκνο μου εσύ;

– Ο Μητσάρας είμαι, να’ουμ. 40 χρόνια ταξί, πρώτος στην πιάτσα Βαρδάρη-Λαχαναγορά, βασικά.

– Έλα, τέκνο μου, λέει ο άγιος Πέτρος. Πάρε αυτή τη μεταξωτή ρόμπα με τα χρυσά κοσμήματα και έλα στο βασίλειο των Ουρανών…

Ο Μήτσος περνάει λοιπόν στον Παράδεισο και έρχεται η σειρά του ιερέα.

– Ποιός είσαι, τέκνο μου εσύ;

– Είμαι ο πατήρ Ιωσήφ Αγγελίδης, 40 χρόνια στην ενορία της Ιεράς Μητροπόλεως Άνω Παναγιάς.

– Πάρε τέκνον μου, λέει ο άγιος Πέτρος, αυτή τη βαμβακερή ρόμπα και προχώρησε κι εσύ στο Βασίλειο των Ουρανών.

– Μα γιατί, απορεί ο ιερωμένος. Γιατί μετάξια και χρυσάφια στον ταξιτζή και σε μένα ένα απλό βαμβακερό;

– Κοίταξε τέκνον μου, του λέει ο άγιος Πέτρος.

Σε μας εδώ, μετράει το αποτέλεσμα.

Με τον Μίτσο αποκτήσαμε περισσότερους πιστούς από ότι με σένα πάτερ μου!

-Μα πως έγινε  αυτό Αγιε Πέτρο μου;

-Είναι απλό , όταν οδηγούσε ο Μήτσος … όλοι οι επιβάτες του  έκαναν την προσευχή τους.

————————————————————————