σε ,

LOLLOL ΤελειοΤελειο

ΑΝΕΚΔΟΤΟ: Οι 8 εργένηδες

Ο τύπος μπαίνει στο γραφείο του ωτορινολαρυγγολόγου και αρχίζει να… γδύνεται.

«Κύριέ μου», του λέει ο ωριλά, «λάθος έχετε κάνει. Ο αφροδισιολόγος είναι ακριβώς δίπλα».

Απτόητος ο κύριος, συνεχίζει.

«Σας παρακαλώ», λέει ο γιατρός, «εγώ είμαι για τα αυτιά, τη μύτη, τέτοια πράγματα. Δίπλα ακριβώς είναι ο αφροδισιολόγος!».

Τίποτε ο άλλος. Όχι μόνο γδύνεται, αλλά… του δείχνει και το μόριο του το οποίο είναι και σε μαύρο χάλι. Γεμάτο αίματα, πύων, πρησμένο, μια αηδία σκέτη.

«Μα … σταμάτα», του λέει ο κύριος. «Ξέρω γιατί έχω έρθει».

«Γιατί;» ψελλίζει ο γιατρός.

«Άκου», του λέει ο κύριος. «Είμαι εργένης…». «Μαζί με άλλους επτά εργένηδες», συνεχίζει ο κύριος, τρώμε μια φορά τη βδομάδα μαζί και μετά παίζουμε ένα παιχνίδι…».

«Παιχνίδι; Τι παιχνίδι;».

«Να, σηκωνόμαστε γύρω από το τραπέζι, ακουμπάμε τα μόρια μας επάνω, κλείνουμε τα μάτια μας και με το δεξί του χέρι ο καθένας κρατάμε το παπούτσι
μας…».

Ο γιατρός έχει αρχίζει να τα … παίζει.

«Και λοιπόν;» ρωτάει.

«Ε, ο πρώτος που λέει ‘ψιτ’», συνεχίζει ο κύριος, «κοπανάει με το παπούτσι του το μόριο του διπλανού του».

Έξαλλος ο γιατρός, ρωτάει, λοιπόν:

«Ε, και τι μπορώ να κάνω εγώ;».

Και ο κύριος απαντά:

«Να, αυτό το γ,,,,,** το ‘ψιτ’ δεν ακούω γιατρέ μου…».